PaPeRvIeW

Yr. 1, Iss. 10, Created  02/16/00

Sa lahat ng naalagaan naming hayop, ang kalapati
lang ang talagang pinaka-paborito namin. Mula pa nung elementary ako eh
nagalaga na kami non, natigil lang sandali nung masagasaan ‘yung paborito
naming kalapati. Pero bakit nga ba sa lahat ng alagang hayop eh itong ibong
malakas umipot ang napili namin?

Ang pinakagusto naming katangian ng kalapati eh ‘yung
palauwiin nito. Kahit saang lupalop mo ito dalhin, makakauwi ito lalo na kung
sinanay ito at iyong inuuwian nito ay ipinanganakan niya. Ang kalapati rin ang
kaisa-isang ibon na hindi na tinataas ang ulo para makainom. Nakakatuwa rin
silang pagmasdan kapag “nanliligaw” na ‘yung lalaki sa babaing kalapati.
Talagang pursigido siya; hindi tumitigil hangga’t di naaakit ‘yung babae. At
kapag sila ay naging mag-asawa, daig pa nila ang tao sa pagiging tapat nila sa
isa’t-isa. Salitan sila sa lahat ng bagay, tulad ng paglilimlim ng itlog,
pagpapakain sa mga inakay at pag-aayos ng balahibi ng isa’t-isa. Hinding-hindi
sila nagkakahiwalay, hanggang sa isa sa kanila ay mamatay. Kaya nga naman ang
kalapati ay bahagi na ng kasalan, dahil ito ang simbolo ng pag-ibig at tapat na
pagsasama bilang mag-asawa…

Ngayong panahon nanaman ng pag-ibig, sana ay tularan natin ang mga kalapati, na hindi lamang
nagmamahal sa isang araw, kungdi sa panghabang-buhay. Ika nga ni pareng Rico
Blanco: “Gumising ka, tara na… Anong motel ba?"

Epilogue:
“L’absence est a l’amour le qu’est au feu
vent; il eteint le petit, il allume le grand.” (Absence is to love what wind is
to fire; it extinguishes the small, it enkindles the great.)

Logbook
pages: 1

Fast
fact: The only weird thing about pigeons is that they don’t have any qualms
about incest (well, as long as their partner is dead or missing for a long time
anyway)!

Yr. 1, Iss. 9, Created  02/04/00

Naku. Bente na pala ako. Parang kailan lang eh
naglalaro pa ako sa lansangan, nakikipagbatuhan, nakikipaghabulan. Haaay, mga
inosenteng araw pa non…

Isa sa mga ‘di ko malilimutang bahagi ng kabataan ko
eh nung nag-aaral pa akong mag bisikleta. Sa mga pinsan ko kasi, ang hindi
marunong magbisikleta eh tablado. Para bang compulsary sa amin ‘yon. Mahirap mag-bike sa Maynila, kaya sa Bulacan nalang ako nag-aral. Buong bakasyon ko pinagtiyagaang matutunan magmaneho nun. Medyo may kahirapan nung una; kailangang balanseng-balanse ka habang nakasakay. Sinubukan ko munang paandarin ang isang sidecar na nakaangat yung pangatlong gulong bago ako nangahas sa isang bisikleta. ‘Yung pag-liko rin, kailangan tamang-tama lang ang pagtagilid mo. Nalaman ko rin kung bakit ang likod na brake ang ginagamit muna (aray!). Siyempre, pati na rin ‘yung mga kakaibang ginagawa sa pagbibisikleta, tulad ng pagpapatalon nito at  ‘yung  isang kamay lang ang gamit. Pero ang pinaka-importante kong natutunan nung mga panahon na ‘yon ay ang pagtayo muli tuwing tumitilapon ako. Siguro ang isang bata eh madadala na sa pagbibisikleta dahil sa mga aksidenteng dulot nito, pero iba ang nasa isip ko non. Kahit anong mangyari, hindi ako susuko. Naniwala lang ako sa sarili ko, hanggang sa nakamit ko ang hangarin kong ‘yon… 

        Naku. May bago na pala tayong logbook. Parang kailan
lang eh puro papel lang ang laman ng unang logbook. Haaay,  sana magpatuloy pang muli…

Epilogue:
“Quotation confesses inferiority.”

Logbook
pages: 1

Fast
fact: One of my bike accidents was during a downhill ride without applying any brakes.
It resulted in a 1 foot gash on my shin, fortunately with no broken bones.