PaPeRvIeW

Yr. 1, Iss. 14, Created 07/11/00

Ang sarap talaga ng may computer, sa bahay at least
may nagagawa ka kahit umuulan. Sa totoo lang, ‘yun ang ginawa ko nung nakaraang
linggo, nung parati tayong nawawalan ng pasok (ayon kay Niño & CHED)…

Madalas kong mabasa sa mga mag na magandang laro ang
Metal Gear Solid. Tungkol ito sa isang secret agent na nangi-infiltrate ng
base. Ang alam ko, sa Playstation lang ang larong ‘yon, ‘di ko inakala na
mayroon din sa Gameboy. Kaya ‘yon, nag download ako ng ROM niya, tutal may
emulator naman ako. Doon nagsimula ang kaadikan ‘kong ito. Nakakaaliw kasing laruin ito. Hindi ito na tulad ng iba diyan, tulad ng Counterstrike, na puro barilan at patayan lang ang objective. Imbis na paramihan ng napapatay, mas mabuting wala kang makaaway na kalaban. Kailangan ‘di ka nila makita habang sinasabotahe mo na ‘yung base nila. Para kang ngang spy dito o kaya parang Mission Impossible ang dating. Kung sa mga larong patayan eh kailangang makakuha ka ng hebigating kanyon o ano pa man, sa Metal Gear Solid eh mas bida ang 5.7 caliber na may silencer. Marami ka ring pwedeng pagtaguan sa larong ito: mapa-tubig, mapa-damuhan, mapa-airduct, atbp. Ang pagiging stealthy ang pinaka-weapon mo dito, kasi kapag nakita ka, patay kang bata ka…

Sa buhay, hindi natin maiiwasan na magtago o umiwas
paminsan-minsan sa mga problemang dumarating sa atin. Kung sa laro, ang buhay
ay parang Counterstrike na matira ang matibay, pero sa kabila ng lahat, kahit
‘di natin gustuhin, may mga ilang pagkakataon na napipilitan tayong magtago at
lumihis sa ating problema. Ito na ‘yung mga tipong bagyo ng buhay, mga oras na
wala na tayong lakas na humarap. Dito na rin tayo humihingi ng kalinga ng iba;
dahil mas makakaahon sa unos kung tayo’y magsasama-sama. Teka, asan na ‘yung
mga kapwa terorista ko?!? Bwisit na Counterstrike ‘to oh!

Epilogue:
“I am never less alone than when alone.”
(Minus solum, cum quam solus esset.)

Logbook
pages: 1.5

Fast fact: UST was (and still is) notoriously vulnerable during the rainy seasons that we sometimes had classes suspended even on signal #1 storms. On one instance we even got stranded there and had to sleep off the flooding.

As a year-ender special, I would like to thank everyone who has tirelessly read my blogs for the past 8 months. Personally, 2005 has been one of the most memorable years that I’ve had, having experienced the lowest points to the highest points in my life. And to all of my friends out there and for all of you readers, have a Happy 2006! More blogs to come

Yr. 1, Iss. 13, Created 06/28/00

        O, sa mga kinilig diyan pagkabasa ng topic ngayon,
lilinawin ko lang kayo. Hindi po ito tungkol kay super-gwapong-now-defunct Dave
Sison. Wala lang, gusto ko lang ipaalam sa inyo na pasukan na ho, tama na
pagde-day dream kay Dave (ulk!)…

Kamusta na? Ano bang nangyari sa inyo nitong
nakaraang summer? Well, sa pagkakaalam ko, si Warren ay nagpataba sa Las Piñas (aircon kasi eh), si Leah ay nag-tennis maghapon, si TJ ay tumunganga maghapon (ala daw nangyari), si Mel naghanap ng skul, si Lovie pumasok sa skul, at si Nette eh nag-drop by sa U. S. of A. Sa akin? Sa totoo lang, napakaraming nangyari ngayong bakasyon sa buhay ko. Isa na dun eh nung nag Baguio kaming mga Baguio Boys, namely Dennis (happiness), Niño at ako. Dumaan pa nga kami ng Dagupan nun eh. Kahit isang araw lang namin nalibot ang Baguio, masayang-masaya na kami non. Kung pupuwede sana mas marami mas masaya, kaso nga lang maraming ‘di nakasama dahilan sa krisis sa pera. Well, meron pa namang class field trip sa 5th year, kaya siguraduhin niyong magkikita pa tayo dun ha! 

Siguro iniisip niyo na obvious na obvious ‘yung
topic natin ngayon. Pasukan nanaman eh, siyempre “new season (duh!)”. Pero sa
totoo lang, may nangyari sa akin na ikagugulat niyo kung malalaman niyo (ask Warren nalang). Ayoko lang isulat dito kasi baka may mainis nanamang "isang tao" diyan. So, kayo nalang ang bahalang umusisa. ‘Yung bagay na iyon ang nagpa-iba ng takbo ng buhay ko (kahit papaano). Basta, to whom it may concern, thank you for the very memorable 2 years that "I tried to reach you"*. At least I learned how to care for somebody… unconditionally…

Epilogue:
“There is nothing permanent except
change.”

Logbook
pages: 1.0

Fast
fact: *This phrase was taken from my third poem entitled “Stars”, which was
published in the Thomasian Engineer Journal. The first one was entitled
“Simile” and was also published in that same journal, unfortunately the second
one entitled “Senses” didn’t make the cut and was not published. Look out for
those three as I plan to post them here in the near future.