PaPeRvIeW

Yr. 1, Iss. 18, Created 09/06/00
(Founder’s note: Parental guidance is advised while reading this issue. Minors must be accompanied at all times. Tiway!)

Ako po si “Raul”, isang first year student sa isang
kilalang unibersidad. Ang taas ko eh 5’7”, moreno at may hitsura naman. Galing po ako sa isang exclusive school na napaka-conservative, pero hindi ko akalain na tuluyang magbabago ang buhay ko sa pagtung-tong ko ng kolehiyo…

Nagsimula po ang lahat nang makilala ko si “Nene”
(di tunay na pangalan), 5’6” ang taas, maputi, sexy at maganda. Masarap din
siyang kausap dahil matalino rin siya. Di na rin ako magtataka kung mapa-ibig
ako sa kanya; para sa akin perpektong babae siya. Dalawang buwan ko rin po
siyang niligawan, at laking tuwa ko po nung sagutin niya ako. Parang panaginip
na nagkatotoo. Agad-agad kaming nag-date nun. Simple lamang ang ginawa nilang
lakad: punta sa mall, kain, pagkatapos nood ng sine. Ang pinanood nga namin non
eh “The Matrix”. Doon ako nagtaka sa kanya;  balisang-balisa siya nung mga panahong ‘yon. Parang di niya alam ang kanyang gagawin. Nagulat na lamang ako at bigla niya akong hinalikan. Hindi lang ordinaryong halik kung di ‘yung tinatawag nilang "French Kiss". Sa taranta ko ay pilit ko siyang nilalayo, pero inilagay lang niya ang kamay ko sa kanyang dibdib at pilit na pinahahawak. Halos nawalan na ako sa sarili noon, lalo na nung sinimulan na niya akong "tikman". Di nagtagal eh sabay kaming  umabot sa "climax" ng "The Matrix", at nung matapos ang sine ay nagkayayaan kaming mag-motel. Bitin kasi eh…

Nagbunga ang pagtatalik namin noon, na siyang kadahilanan kung bakit hirap na hirap na ako sa buhay ko ngayon. Wala nang pa gimik-gimik, wala nang pa gabi-gabi, wala nang pa playstation-playstation. Lahat ginagawa ko para mabuhay lang ang ka live-in ko at ang anak namin. Nagsisisi ako’t di man lang ako nakatikim ng pagkabinata at maging matagumpay sa buhay. Di ko nga alam kung makakatapos pa ako sa kolehiyo. Kaya kung ako sa inyo, magseryoso muna kayo. O kung hindi niyo kaya, mag fling-fling, per walang supling!

Epilogue:
“It is misery enough to have once been
happy.”

Logbook
pages: 1.5

Fast fact: As this is supposed to be a parody to all of those cheesy stories that you could read on some tabloids, I’ve stressed before and is stressing right now that "This story is ficticious and has no relation whatsoever to the founder’s life. Tiway…". In fact, of all the topics that I’ve written before, this particular one has generated the most number of controversies back then that I’m forced to make some much needed self-censorships before posting it here in Paperview.

Yr. 1, Iss. 17, Created 08/22/00

Isa talaga sa mga hilig ko eh ang panonood ng sine,
at hindi ‘yung mga tipong pito-pito ha. Gustong-gusto ko talaga ‘yung mga
tipong isang bida against all odds, kagaya ng Passenger 57 at Airforce One.
Gusto ko rin ‘yung mga inspirational na medyo madrama, tulad ng The Perfect
Storm…

Napanood niyo na ba ‘yon? Kung hindi pa, ikukwento
ko nalang sa inyo, tutal pawala na rin ‘yun eh. Tungkol ito sa mga fishermen na
hindi nabayaran ng sapat kasi konti lang ang huli nila. Dapat sana eh magbabakasyon muna sila sa pangingisda kasama ang mga pamilya’t kaibigan nila. Kaso nga lang, itong kapitan nilang si George Clooney eh hinamon silang bumalik uli sa dagat para mapatunayan sa kuripot na pagpapasweldo sa kanila na kaya nilang humakot ng big-time. At para nila magawa ‘yon eh kailangan nilang pumunta sa parte ng dagat na maraming mahuhuling isda, pero madalas ding bumabagyo. Ang hindi nila alam eh didiretso sila sa pagitan ng dalawang malalaking bagyo, "the perfect storm", ika nga ng weatherman doon, na minsan lang kung mangyari sa mahabang panahon. To make things short, namatay lahat ng crew ng Andrea Gale, kasi nung paalis na sila sa area ng bagyo eh nag-capsize ‘yung barko nila dahil sa ga-higanteng alon na sinalubong nila…

Kala niyo si pareng George Clooney lang ang
nakaranas ng perfect storm? Tayo rin, nung last week. Tumaob din ba kayo non? Sana matulad din tayo sa mga bida ng pelikulang ‘yon, na hindi tumigil sa pakikipaglaban hanggang sa huling sandali. Sana, kahit alam natin na may sequel pa ‘tong bagyo natin eh hindi tayo susuko. Sama-sama nating tatawirin ang unos ng buhay nating ito…

Epilogue:
“The rainbow comes after the storm.”

Logbook
pages: 1.0

Fast
fact: Although I do enjoy going to the movies, I never had a large collection
of them at home as I prefer to do other things to relax and unwind. For me,
watching movies at home is a “waste of time”.