Tinging Yaman…
Yr. 2, Iss. 1, Created 01/07/01
“Sinusunod ko siya. Kahit nga patay na siya eh
sinusunod ko pa rin siya. Mabuti ka nga kuya, kahit kulang ka sa maraming bagay
eh hindi ka nagkulang sa pagmamahal.” “Mahal ka rin nun. Basta mahal ka rin
non…”
Sa totoo lang, ang pinanonood ko lang sa sine eh mga
pelikulang imported. Nanonood lang ako ng pelikulang Pilipino ‘pag pinalabas na
sa TV o ‘pag nanghiram lang kami. Pero ibang klase talaga ‘tong "Tanging Yaman".
Nung una kong nabalitaan ang palabas na ito, nagkainteres agad ako. Ang totoo
nyan eh hindi ako mahilig sa drama, pero ibang klase ito. Tungkol kasi ito sa
buhay ng isang angkan na halos mawasak na dahil sa impluwensiya ng pera at mga
galit na dala ng nakaraan. Ipinapakita sa pelikulang ito ang kahalagaan ng
isang pamilya, na mas mahalaga pa sa kahit na anong bagay. Kung iisipin niyo eh
ang babaw ng istorya, pero nangyayari naman ito ‘di ba? Ang importante ay may
naibibigay itong mensahe na dapat natin isa-isip at isa-buhay. ‘Yun nga ‘yung
kinagulat ko: parang kaming magkakapatid kapag tumanda na. Mabugi nga’t habang
maaga eh nalaman ko agad ang epekto non, kaya talagang sisikapin kong hindi
kami matutulad sa mga magkakapatid sa "Tanging Yaman"…
Ano ba ‘yan. Basang-basa na ang balikat ko. Si
Haydee kasi iyak ng iyak. Eto kasing eksena nina Edu at Johnny eh… teka… syet…
napapaluha na ako…
Epilogue:
“The home is where the heart is.”
Logbook pages: 1.0
Fast fact: The last Filipino movie that I watched in a moviehouse was "Enteng Kabisote", and if I were a kid when I saw that I could’ve enjoyed it, unfortunately that was not the case. I’m not against Filipino movies (in fact I enjoyed watching classics such as "Minsa’y May Isang Gamu-gamu"); yes there are still some gems here and there, but I think most local films today still aim for a quick buck which is sadly not helping in the long run.
