PaPeRvIeW

Okay, so everything comes to an end. After writing
for 2 years in our class journal, it just came to an abrupt conclusion. Back
then I could’ve continued on creating journals for XECE-BiLyArAn, unfortunately
some external factors that were beyond my control prevented me from doing that
(the logbook went missing, got busy in school, etc.).

Many things still happened to me during my last year
in UST, but I think I’ll just be keeping those memories to myself (for the
meantime ;p). As for my future plans, I guess I’ll just be posting some
miscellenous, unrelated stuff that I wrote before, but for now I can’t say that
it will be on a regular basis. How about present experiences? We’ll see about
that, if I will ever do have the time…

For everyone who got the time to read these past works of mine, especially to those who made their comments, I just can’t thank you enough. At first I was hesitant on creating this blog series, but now I suppose it is time well spent. After all, "memories are just times well spent…"

Yr. 2, Iss. 8, Created  05/09/01

“Kay saraaap, ng may trabaho ka. Kay saraaap, ‘pag
kumakayod na. At kaaahiiit na nahihirapan ka… Basta’t malaki ang sweldo ok
naaah…”

Naku, kalian ko pa kaya mararanasan ‘yon? Sa ngayon,
isang hamak lang akong OJT dito sa PT&T, walang sweldo at walang mga benefits.
Sa katunayan nga eh nauuwi ko ‘yung timecard ko. Parang Jun nga ako dito eh,
‘yung parang wala lang (jok lang Jun!). Pero marami akong natutunan dito, at
hindi lang puro pang teknikal na bagay na marami sa atin ang nage-expect. Mga
bagay-bagay na nararanasan ng isang simpleng nagtatrabaho. Mga isyung tulad ng
problema sa pera, problema sa trabaho at katrabaho, problema sa stress at
puyat, atbp. Kung tutuusin nga eh wala akong kahirap-hirap sa trabaho ko. Biro
mo, magche-check ka lang ng mga linya kung may “trobol”, at bihira lang ‘yon.
Kaya madalas eh natutulog lang ako, o kaya eh nasa Cash & Carry. Namulat
lang ako sa mga katotohanan sa buhay nang dahil na rin sa mga supervisor ko.
Madalas kasi sila magkwento tungkol sa buhay nila, mga tipong lovelife o mga
nakakatawang anekdota. Pero may isang kwentong ‘di ko malilimutan. Tungkol ‘yon
sa kaibigan ng bisor ko na tumatakbong vice mayor ng Navotas. Siya ang paborito
doon, kaya sigurado na ang panalo niya. Kaso nga lang, may lumapit sa kanyang
isang kilalalang senador at pinipilit siyang umatras na sa pagka-vice mayor,
kasi wala raw siyang pera para manalo. May ipapasok nalang daw siyang iba. Iyan
ba ang isang matinong mambabatas? Ang lahat ng bagay ay ibinabatay sa yaman ng
bulsa, hindi ‘yung yaman sa sinseridad at paglilingkod? Iyan ba ang iboboto
niyo ngayong Mayo 14? Hindi ‘yan makakatulong, makakatulog lang iyan…

“Sa tuwina’y, nangungurakot kaaah. Batam-bata’y,
nanlilimas ka naaah. Ika’y ‘sang halimbawa ng isang kawaathaan. Hindi ka namin
iboboto sa halalaaan…”

Epilogue:
“I had rather be right than be president.”

Logbook
pages: 1.5

Fast fact: I had my first real job in 2003 as an engineer in an office at Makati, and coincidentally today I mark my 3rd year in that company. How time really passes…